Bir günün akşamüstüydü beni bırakıp gittiğin gün batımında sağanak şekilde yağan yağmurun sesi beni rahatlatırken senin söylediklerinde kulaklarımda yankılanıyordu... Herkes yağmurun keyfini sürerken sen beni terk etmiştin ne çaresiz ne yalnız kalmıştım değil mi?? Oysa ne çok sevmişim seni, kendimi yalan sözlerle avuturken nasılda aşık olmuşum sana... Şimdi yoksun yanımda, unuttun belki beni bugün ayrılığımızın ilk günü ama sen ne kadar da çabuk sildin beni ben yine boynu bükük kaldım, artık yalan sözler avutmuyor beni, inandıramıyorum kendimi her günün akşamüstü, her güneşin battığı vakit tekrar yaşıyorum seni... Yalnızlığın bu kadar zor olduğunu hiç tahmin edememiştim... Terk edilmenin mi yoksa yalnız kalmanın mı acısı vardı içimde?? Şimdi kim dinleyecek beni? Kim tutacak ellerimden?? Hayata nasıl tekrar tutunacağım?? Şimdi düşünüyorum da ben seni bu kadar çok düşünürken sen beni hatırlıyor musun hiç?? Sen benim beynimi bu kadar meşgul ederken ben senin aklına Geliyor muyum? Eğer ki bir gün, bir an aklına gelirsem sana söylediklerimi hatırla... ''Ben senin yalnızlığını paylaşmak istiyorum, yaslanmak istediğinde bi omuz olabilmek, sıcak bir el uzatabilmek istiyorum...'' Sonra istersen sil beni aklından ama sıcak bir ele hasret kaldığında, her yağmurlu günde, kendini çaresiz hissettiğin her anda hatırla beni hatırla ve düşün ben kaybettiğim sen içinde bu kadar çok şey kazanmışken sende kaybettiğin şu koca aşka yan.! Ama her şeye rağmen mutlu ol ve kimsenin seni üzmesine izin verme eğer ki gittiğin yolda bir gün tek kalırsan arkanı dön ve bak işte orada ben varım...