kalemim kırıldı sonunda..küstüm işte yazmıyorum..hem zaten artık unuttum..unuttum derken bile hatırlanıyor diyende bendim ama cidden unuttum..en azından artık onu düşünürken içim sızlamıyor..canım yanmıyor...derinlere dalıp düşünmüyorum..ona dair masallar anlatmıyorum yüreğime...ara sıra aklıma geldiğinde gülüyorum sadece..evet gülüyorum...komik geliyor artık...anladım ben büyütmüşüm onu gözümde..devasallığı benim kalbimin büyüklüğündenmiş..evet anladım o bir hiçmiş..ben var etmişim onu..şimdi çektim gönlümü elimi ayağımı..o artık koca bir sıfır.... kendi kalemimden..