*Image: http://img19.imageshack.us/img19/536...9lx4bi5ey1.jpg Benim bile bilemediğim kadar çocuk;Islak bir kuş görsem ağaç dalında,Meleklere yağmuru şikayet ederdim...Yağmura küserdim.ÇÜNKÜ SİYAH DEĞİLDİMAVİYDİ DÜŞLERİMÇÜNKÜ BEN ÇOCUKTUM...Şimşek çakınca gözlerimi yumar;Sonra;Minicik dedikleri parmaklarımın arasındanŞimşeğin geçtiğini görürdüm,Sevgimin yanında ellerim küçücüktüYİNEDE SİYAH DEĞİLDİ,MAVİYDİ DÜŞLERİM,ÇÜNKÜ BEN ÇOCUKTUM,Kin tutmazdım...Gururu benimle kim tanıştırdı bugünde bilmiyorum,Bir şeker;Islak kirpiklerimin kurumasına yeterdiVeya bir söz...güldürürdü beni,Herşeye gülerdim ama korkardımda,En çokta sert sözden ve sert yüzdenYanımda bir büyük ağlasa bende ağlardım...Ve oyuncağımı verirdim gülsün diye...EVET SİYAH DEĞİL,MAVİYDİ DÜŞLERİM,ÇÜNKÜ BEN ÇOCUKTUM,Göz yaşını bana mahsus sanardım,Çiçeklerin güldüğüne inanırdım çünkü,Yıldızların gülerek göz kırptığına,Güneşin her sabah gülücükler dağıttığına inanırdım...Yağmur yağınca insanlar gülmüyor diye...Gök yüzünün ağladığını sanırdım.ÇÜNKÜ SİYAH DEĞİLDİMAVİYDİ DÜŞLERİMÇÜNKÜ BEN ÇOCUKTUM...Her çocuğun bir annesi olduğunu bilirdim...Onu seven,koklayan,koruyan,Akşamları yolunu gözlediği bir babası olduğunu...Rüyalarımda öksüz çocuk görmedim,Yetim çocuk uğramadı dünyama...ÇÜNKÜ SİYAH DEĞİLDİMAVİYDİ DÜŞLERİMÇÜNKÜ BEN ÇOCUKTUM... *