Gecenin sessizlik perdesini delen bir ses gök gürültüsü gibi indi yatağıma sinsice.Buz tutmuş ellerim umut dolu bir oda ve yaşan bir ölü karanlığın tam ortasında.Düşünmek zaman içinde kaybolmuş artık ellerimin arasında gözyaşları kalbime akıp seni rahatsız etmesin diye.Bir türlü uyuyamıyorum hayalinle yan yana yatsam bile.Ellerimi çözdüm sırf Elini tutabilmek için bu buz gibi odada kalbimi dondurmayacak tek şey için.Her şey bitti benim için dondu artık yaşayan her şey.Tut ki sana ulaşamazsam bedenimde sonsuz bir Ruyaya dalacak.Şunu bil ki her rüyamda sen vardın.Eğer bu ebedi ruyada da sen olacaksan Hava zehir olsun dolsun içime,yağmur kurşun olsun düşsün …Vücudumu saran çığlıklar her geçen gün daha da büyüyen bir aşk yalnız umutsuz ama ilk günkü heyecanını tutsak gibi içinde saklayan.Unutma ki rüzgar mumu söndürür ama alevleri gitgide güçlendirir.Kendi yangınımda yanıyorum hasretinle her geçen gün daha da büyüyor.İçimde hasret yanıkları ve bir avuç su ile seni bekliyorum.Dudakların kurumuştur Belki içimde yangınlar olsa da sana kıyamam kıymetlim bunu unutma..Bir tebessümün beni yüceltir.Bir dokunuşun,bir bakışın beni denize atar martıların aşkı yanında hiç.Hele bana seni seviyorum deyişin her nefesimde bir kalp atışı daha hissettiriyor bana göz kapaklarımın her kapanışında sanki cennete gidiyorum.sanki ölümü ölümü bekliyorum yakamozun güneşi beklediği gibi istemeden ve kaybolacağını bile bile tıpkı benim sözlerinde kaybolmam gibi.Elbet güneş doğacak kıymetli.Duysun mu bak deniz ağlamaya başladı rüzgar bir yandan ona eşlik ediyor bir yandan da gözyaşlarını siliyor sonsuzdan beri.NE olur ne olur güneşim ol doğ içime rüzgarım ol sil akan gözyaşlarımı.Sana vereceğim En büyük şey ruhum.Ama yeter ki ait olduğu yeri bilsin…