Belki son gülüşüm bu dünyaya..sensiz, sessiz ve bir o kadar da umutsuz yarınlara.. sebepsiz gidişlerin mi yoksa kendini kaybetmişliğinin içindeki savurulan hayatın mı bunları sana yaptıran ? Yoksa içindeki intikam sevgisi mi kendini kendinden uzaklaştıran .Ne istiyorsun benden , ne yapmamı bekliyorsun ? soruyorum sana son takatimle belki de son bir umutla içimde ölümsüzleştirdigim. Sen misin büyüttügüm ve ugruna kendimi sattıgım başka ruhlara ?Aslında hala beni arasan da ulaşılmazlığınının bana verdigi acıyı tatsam diye uyumuyorum geceleri , gülmüyorum , tatmıyorum zevkleri . yanıma yalnızlıgım ve birkaç anımız, beraber eskilerden konuşuyoruz. Acını çekmek bile güzel .Benden nefret bile ettigini belirtsen, ya da sevdigini söylesen bana, ya da bir cevap versen da unutabilsem seni belki de seni çekici kılan budur bende ; kararsızlıgın, korkuların, cesaretsizligin ! evet bu kadar küçültüyorum seni gözümde ama seni küçültmek bile yetmiyor beni güçlü kılmaya .Her unutuşumda seni yeniden başlayacagını biliyorum içimde, ve sonsuzluga ulaşmak tek çare görünüyor bana. Eminim ki sen de bir o kadar karamsarsın ve bir o kadar da umutlu . Şunu bilmeni isterim ki bende umitlerin bitigi yerdeyim ve seninle yeniden doğabilirim, yeniden .. belki , belki.. artık bunlarda boş geliyor zaten içimde yeniden yeşerebilecek bir çiçek bile yok ki umutla senin beni büyütmeni bekliyeyim .İki noktayla bitiriyorum sana söyleyemediklerimi, yani belirsizlik ve devamsızlıkla..evet artık ne olursa olsun ne kadar cok seversen sev ve ne kadar geri dönmek istersen iste içimdeki şarkı bitti ..